நீங்கள் எங்கிருந்தாலும் — தமிழுடன் இணைக்கும் பாலம்“Wherever you are — your bridge to Tamil roots”

பங்குனி மாதம் வந்தாலே ஊரே திருவிழா கொண்டாட்டம் தான். தினமும் ஸ்வாமி காலை, மாலை இரு வேளையும் அழகழகான அலங்காரத்துடன் விதவிதமான வாகனத்தில் ஊர்வலமாக வந்து, தன்னைத் தேடி கோயில் வர முடியாத பக்தர்களுக்குக் காட்சி தருவார். அதிலும் நந்தி மேல் அமர்ந்த கோலமும், ரிஷப வாகனமும் மிகவும் சிறப்பாக இருக்கும். இன்று தேர் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்த விருந்தினர் யாவரும் கிளம்பி விட்டனர். என் கணவர் இரவுப் பணி என்று கிளம்பி விட்டார். மகன், ஏதோ புதுப் படம் இரவுக் காட்சி பார்க்க நண்பர்களுடன் போனதால், கேட்டைப் பூட்டச் சென்ற போது தான் வாசலில் கேட்டின் அருகே நின்றிருந்த அந்த வயதான மனுஷியைப் பார்த்தேன்.

அட, நான் யாரென சொல்லலையே? மயிலாப்பூர் சித்திரக் குளத்தில் கபாலி, கற்பகாம்பாள் பார்க்கவே வீடு வாங்கி குடி வந்தவள். “சம்பூர்ணம்” என்ற பெயரை சுருக்கி வீட்டில் “சம்பு” என்று கூப்பிடுவார்கள்.

அந்த மனுஷிக்கு எண்பது வயது மதிப்பிடலாம். கட்டியிருந்தது ஒரு சாதாரண நூல் புடவை. கழுத்திலோ காதிலோ எதுவும் இல்லாத மூளித் தோற்றம். ஆனால் முகத்தில் ஒரு ஒளி தெரிந்தது. “அம்மா, என் பெயர் ராஜலட்சுமி, உன்னோடு கொஞ்சம் தனியே பேச வேண்டும்” என்றார்கள்.

காலம் கெட்டுக் கிடக்கு. வீட்டில் யாரும் இல்லாத இரவு நேரத்தில், முன் பின் தெரியாத இந்த மனுஷியை வீட்டுக்குள் கூப்பிடலாமா, வேண்டாமா என்ற என் யோசனையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு, “இப்படியே நான் கேட்க வந்ததை கேட்கிறேன், மா. நீ பயப்படாதே. உன் கணவர் பெயர் சிதம்பரம் தானே” என்றார்கள்.

நான், “ஆமாம். அவரைத் தெரியுமா உங்களுக்கு?” என்றேன். “இல்லையம்மா, நான் தேர் பார்த்து விட்டுத் திரும்பும் வழியில் உன் கணவரைப் பார்த்தேன். அசப்பில் என் அப்பா ஜாடை இருந்தது. அவர் அப்பா பெயர் சந்திரசேகரா? உன் மாமனார், மாமியார், அவர்களின் அப்பா, அம்மா — யாவரும் எங்கே இருக்காங்க? எனக்கு அவங்களை உடனடியாகப் பார்க்கணும்.”

“ஆமாம் மா, சரியாச் சொல்றீங்களே. நீங்க அவருக்கு உறவா?” “என் மாமனார் சமீபத்தில் தவறிட்டார். மாமியார் இரண்டு வருடங்கள் முன்பு. அவங்க அப்பா, அம்மா யாரும் இப்போ உயிரோட இல்லை” என்றேன்.

“என்னன்னு சொல்றது, சொல்லவே நா கூசுது. நான் அவனுக்கு அத்தை உறவும்மா.”

“என்னது அத்தையா? அவங்க அப்பா இவர் ஒற்றைப் பிள்ளை என்று தான் என் திருமணத்தின் போது சொன்னார்கள். இந்த முப்பது வருட மண வாழ்க்கையில் இப்படி ஒரு அத்தை இருந்ததாக யாரும் சொல்லவே இல்லையே.”

“சிறு வயதில் என் வீட்டில் வேலை செய்த ராமன் என்பவரின் மேல் ஆசை வர, வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய் மணமுடித்து வட நாட்டில் செட்டிலாகி விட்டேன். அந்த அவமானத்தை எப்படி வெளியில் சொல்ல முடியும் அவர்களால்?”

“இப்போ என் கணவர் தவறி விட்டார். நான் செய்த தவறை என் மகள் செய்து, என் பெற்றோரின் மனவேதனையை நான் உணருமாறு செய்து விட்டாள். அவள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும் என்று வைத்திருந்த சொத்து எல்லாம் அவளுக்கே கொடுத்து விட்டு, இங்கே வந்து ஒரு வாடகை வீட்டில் இருந்த படியே அவர்களைத் தேடினேன்.”

“என் தவறுக்கு மன்னிப்பு கேட்க வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்று பார்த்தேன். எல்லோருக்கும் தகப்பன் அந்த ஈசனிடம் தான் கேட்டுக் கதறணும் போல. இந்த பாவத்திற்கு இன்னும் எத்தனை ஜென்மம் நான் எடுப்பேனோ தெரியலை.”

“இப்போ இங்கு நடந்த, நாம் பேசிய எந்த விஷயத்தையும் யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன்னு எனக்கு சத்தியம் பண்ணும்மா, தயவுசெய்து” என்றாள் கண்ணீருடன்.

பொடி இட்லிகளை விழுங்கிய களைப்பில் ரிலாக்ஸாக சென்னை விமான நிலையத்தில் உட்கார்ந்து, அளவளாவிப் பொழுதைப் போக்கினோம். போர்டிங் ஆரம்பித்தது. எட்டரை மணிக்கு அபுதாபி செல்லும் எத்திகாட் விமானத்துக்குள் நுழைந்தோம். என் மகனின் நண்பன் கார்த்திக் குடும்பமும் எங்களுடன் அபுதாபி வரை பயணித்தார்கள். விமானத்தில் ஒரு ஆப்பிரிக்க அழகியும், விழிகளில் சோகம் சுமந்த ஒரு பளிச்சென்ற பெண்ணும் வரவேற்றார்கள். உடையில் சிக்கனம் காட்டவில்லை. எத்திகாட் சீருடைக்காகவே கூடவே இரண்டு மீட்டர் செலவிடுகிறது போல! விமானம் பறக்க ஆரம்பித்த ஒரு மணி நேரத்தில் ஆப்பிரிக்க அழகி 'வெஜிடேரியன்?' என்று கேட்டு சுடச்சுடத் தட்டை நீட்டினாள். நமக்குத்தான் எதையும் வேண்டாம் என்று சொல்லிப் பழக்கம் இல்லையே! ஆறரைக்கு நாலு இட்லி விழுங்கியிருந்தாலும் (இப்போது பத்து மணி) எண்ணெய் இல்லாத வடைகள் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்ததில் மயங்கி முதலில் ஒரு வடையை உள்ளே தள்ளினேன். உலர்ந்த ரொட்டியை ஒதுக்கி விட்டு சூடான வெஜ் புலாவ், சில்லென்றிருந்த பழத்துண்டுகள், ரசமலாய் மாதிரியிருந்த ஸ்வீட் என வரிசையாய் வயிற்றுக்குள் அனுப்பி வைத்தேன். உண்ட மயக்கத்தில் உறங்க ஆரம்பிக்கும் போதே அபுதாபி விமான நிலையத்தில் தரையிறங்கியது.

இரண்டு மணி நேரத்தில் பாரீஸுக்கு அடுத்த விமானம். அபுதாபி விமான நிலையத்தில் போருக்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை — இயல்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அங்குள்ள விமான நிலைய டாய்லெட்டில் இருந்த ஹேன்ட் ஸ்பிரேயை ஏக்கமாய்ப் பார்த்தேன். இன்னும் பனிரெண்டு நாட்களுக்கு பேப்பர் ரோல் மட்டுமே! Sree Janaki Tours ஸ்ரீப்ரியாவின் ஆலோசனைப்படி, bidet என்னும் வஸ்துவை வாங்கி வந்திருந்தோம். அது ரப்பர் பாட்டிலோடு தண்ணீரை ஸ்பிரே செய்யும் இணைப்பு கொண்டது. அதை வைத்துச் சமாளிப்போம்! என தேற்றிக் கொண்டேன். செக்யூரிட்டி செக்கிங் முடிந்து ரமேஷ் தலைகளை எண்ணி சரிபார்க்கும் போதே போர்டிங் ஆரம்பித்து விட்டது. மீண்டும் எத்திகாட் விமானம். முழு நீள உடை அணிந்த பணிப் பெண்கள். விமானத்தில் ஏறிய உடனே ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குப் போய் விட்டேன். பின் சுடச்சுட உப்புமா, வழக்கமான காய்ந்த ரொட்டி, சில்லென்ற பழங்கள், பாயசத்தில் மிதந்த குலோப் ஜாமூன்! (என்ன ஸ்வீட்னு புரியலை! ரொம்ப நல்லா இருந்தது!) நம் நேரப்படி காலை பத்து மணி. 30.3.26 காலை எட்டு மணிக்கு (அங்குள்ள நேரம்) பாரீஸில் காலடி எடுத்து வைத்தோம். (“பெருஸ்ஸா மார்ஸ்ல கால் வைச்ச மாதிரி அலட்டிக்காதன்னு” யாரோ முணுமுணுக்கறது காதுல விழறது!) அனைவரின் ஐரோப்பா கனவு பலித்து விட்டது. ஹூரேன்னு கத்த ஆசைப்பட்டு அடக்கி வாசிச்சோம். இமிகிரேஷனில் நீண்ட க்யூ. முதலில் கணேசன் சார் பிள்ளையார் சுழி போட்டார். அப்புறமென்ன, எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாமல் கடகடவென இமிகிரேஷன் முடிந்தது. எங்களுக்குப் பரிசோதனை செய்த அந்த அலுவலர் (Afro American மாதிரித் தெரிந்தார்) உடல் நலமில்லை போல. ஒவ்வொரு இமிகிரேஷன் முடிந்ததும் நாற்காலியில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு அடுத்த நபரை அழைத்தார். (“தம்பி, நன்னா இருப்பா!” — மனசுக்குள் ஆசீர்வதித்தேன்!) வெளியே வந்து திரும்பவும் எங்கள் counter (ரமேஷுக்கு நாங்கள் வைத்த செல்லப் பெயர்!) தலைகளை எண்ணினார். எங்களை ஏற்றிக் கொள்ள Raf Trans என்னும் சொகுசுப் பேருந்து கம்பீரமாய் நின்று கொண்டிருந்தது. இன்முகத்துடன் வரவேற்ற ஓட்டுநர் திரு. சிக்கோரா ஜேக், அனைவரது பிரம்மாண்டப் பெட்டிகளையும் பேருந்தின் கீழடுக்கில் நுழைத்தார். பேருந்தின் கீழடுக்கு ஒரு பெரிய யானையை உட்கார வைக்கலாம் போல இருந்தது!

நேராக சீன் (Seine) நதிக்கரையில் இறங்கினோம். “குளிக்காமல், கொள்ளாமல் ஊர் சுத்தக் கிளம்பிட்டீங்களான்னு” கேக்காதீங்க! நாங்க என்ன பெருமாள் சேவிக்கவா போறோம்? (எங்கள் மைன்ட் வாய்ஸ்!) சீன் நதி பிரான்சின் இரண்டாவது பெரிய நதி. இது Langres Plateau-வில் உற்பத்தியாகி ஏறத்தாழ 777 கி.மீ. ஓடி இங்கிலீஷ் கால்வாயில் கலக்கிறது. பாரீஸ் நகரின் நடுவே ஹாவென்று அகலமாய் ஓடும் இந்த நதி அந்நகருக்கு அழகூட்டுகிறது. அங்கே எங்களை ஏற்றிக்கொள்ளத் தயாராக நின்றது Bateaux Mouches என்ற சொகுசுப் படகு (cruise). மேல்தளத்திலும், கீழ்தளத்திலும் பரவலாக உட்கார்ந்து கொண்டு இளந்தென்றலை அனுபவித்தோம். (நம்ம கூவம் நதியை சுத்தமாக்கி இப்படியொரு படகு சவாரி விட்டால்? என்ற எண்ணம் எழுந்தது. அதெல்லாம் கற்பனையில் மட்டுமே சாத்தியம்.) இரண்டு பக்கமும் பிரம்மாண்டக் கட்டிடங்கள் மற்றும் சிலைகள்! ஆற்றின் குறுக்கே பாலங்கள், பாலங்கள், பாலங்கள்! பாலங்களில் நடப்பவர்கள் நின்று, படகில் இருந்த எங்களைப் பார்த்து கையசைத்து உற்சாக ஆட்டம் போட்டார்கள். நாங்களும் சளைத்தவர்களா? ஒவ்வொரு பாலத்தைக் கடக்கும்போது உற்சாகக் கூச்சலோடு கையசைத்து சின்ன ஆட்டம்! வழிநெடுக ஏராளமான சிலைகள் இருந்தாலும், நியூயார்க்கில் உள்ளது போல் (அதைவிடச் சிறிய வடிவில்) சுதந்திர தேவி சிலை வசீகரித்தது. உலக அதிசயங்களில் ஒன்றான ஈஃபிள் டவர், நூறு அண்டா காம்ப்ளான் குடித்த குழந்தை போல் நெடுநெடுவென்று வளர்ந்து, எங்கிருந்து பார்த்தாலும் கண்ணில் பட்டது. இங்குள்ள கட்டிடங்களையெல்லாம் பழமை மாறாமல் அப்படியே பராமரிக்கிறார்கள். ஜன்னல்களுக்குப் புதிய வண்ணம் பூசக்கூடாது என்று அப்படியே பாரம்பரியத்தைப் பேணுகிறார்கள். எங்கள் tour manager நவீன் கண்ணில் படும் ஒவ்வொன்றையும் சுவாரஸ்யமாக விளக்கினார். இவருக்குத் தெரியாத விஷயம் எதுவுமே இருக்காதோ? எப்படி இத்தனையும் நினைவில் வைத்துக் கொள்கிறார்? வல்லாரைக்கீரை அதிகம் சாப்பிடுவாரோ? என வியந்தேன். படகு சவாரி முடிந்து நேராக ஒரு ராஜஸ்தானி ரெஸ்டாரென்ட் வந்தோம். அங்கே சுடச்சுட சப்பாத்தி, இரண்டு சைட் டிஷ், சுட்ட அப்பளம், சாலட், சாதம், தயிர், ஊறுகாய், சூடான ஜிலேபி எல்லாம் வரிசை கட்டிக் காத்திருந்தது. இந்தப் பயணம் முழுக்க இந்திய உணவகங்களில் சுத்த சைவ உணவு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். வெங்காயம், பூண்டு சாப்பிடாதவர்களுக்கு பிரத்தியேகமாக சமண உணவும் கிடைத்தது. எல்லா உணவகங்களிலும் சப்பாத்தி, இரண்டு மூன்று சைட் டிஷ்கள், சாலட், தயிர் சாதம், ஊறுகாய் (அவ்வப்போது ரசம்), ஒரு இனிப்பு கண்டிப்பாக இருக்கும். வயிற்றை நிறைத்துக் கொண்டு பாரீஸ் நகர வீதியில் மரம் முழுக்க ரோஜா வண்ண மலர்கள் நிறைந்திருந்த மரத்தின் முன்னே நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம். நேராகத் தங்கும் விடுதி சிட்டி ரெஸிடென்சிக்கு வந்து சேர்ந்தோம். அவரவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறைகளுக்கான சாவிகளை வாங்கிக் கொண்டு, மின்தூக்கிக்காகக் காத்திருந்து, பெரிய பெரிய சூட்கேஸ்களை உருட்டி உள்ளே சேர்த்து, இருபது அறைகளையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டோம். சுத்தமான, அழகான, சற்றே விஸ்தாரமான அறைகள். “அப்பாடா” என்று சாய்ந்து (வெட்டி முறிச்சிட்ட! மனசுக்குள் ஒரு குரல்!) கொஞ்ச நேரம் (!) ஓய்வெடுத்த பின் ஒரு குளியல் போட்டு இரவு டின்னருக்குத் தயாரானோம். இரவும் மற்றொரு இந்திய உணவகத்தில் ரசத்தோடு சாப்பாடு. தலைநீட்டும் ஈபிள் டவர். இரவு எட்டு மணிக்குத் தான் இருட்ட ஆரம்பிக்கிறது. பாரீஸில் மக்கள் பெரும்பாலும் முழுநீள உடை, ஸ்வெட் ஷர்ட் அணிந்து நடந்து அல்லது சைக்கிளில் செல்கிறார்கள். சுஜாதா கதைகளில் வருவது போல் சிக்கன உடையில் யாரும் நடமாடவில்லை. குளிர்காலம் என்பதாலா? வெயில் காலத்தில் வந்தால் ஹவாய் பீச்சில் பார்த்த காட்சிகள் கண்ணுக்குத் தென்படலாம். எல்லாரும் சிக்கென்று இருக்கிறார்கள். நாம்தான் ஆட்டோ, டாக்ஸி என்று உடல் எடையைப் பெருக்கிக் கொண்டிருக்கிறோமோ? மீண்டும் அறைக்கு வந்தாச்சு. கவுண்ட்டர் தன் வேலையை முடித்து விட்டார். பாரீஸில் தூக்கம் வந்ததா, கனவு வந்ததா — என்று நாளை சொல்கிறேன். தொடரும்...